... sumir dagar þróast þannig að manni finnst maður agnarsmár.... rykkorn í hvolfinu.....

dagurinn í dag er svoleiðis.... stundum skilur maður bara ekki neitt í neinu....

Hvíl í friði Steini minn

Þegar við vorum á leiðinni heim í kvöld frá Önnu Eir vorum við að hlusta á barnarásina og lagið um fullorðna fólkið sem er svo skrítið og er alltaf að skamma mann var í útvarpinu. Krakkagormarnir mínir sátu í aftursætinu og sungu hástöfum með. Og ég meina hástöfum, alveg frá hjartanu og áður en ég vissi af var ég farin að syngja af öllu hjarta með þeim.  Og þar sem við sátum á rauðu ljósi og sungum svo hátt að mig var farið að verkja í lungun varð mér litið til hliðar. Þar sat maður og starði furðu lostinn á þetta lið sem söng svo að sennilega nötraði bíllinn örlítið. Hann var sennilega á aldur við mig en ég hugsaði strax; " ahhhaaaa, sko þarna er einn svona "fullorðinn. Sem skilur okkur ekki." Og fékk svona tilfinningu, við og þau hin. Mér finnst nefnilega alltaf að ég sé hálfgerður krakki, ( já, já, kerlingin á fertugsaldrinum) ég er til dæmis ekki ennþá búin að átta mig á hvað ég vill verða þegar ég verð stór, tja nema það að ég er og verð eilífðarvitleysingur og stundum hálfgerð "hamfaragudda". ( útskýrist betur síðar . Svo ég gaf allt í botn þegar það kom grænt ljós og tók hann í "spyrnu" sem hann vissi aldrei að hann væri í . Og krakkagormarnir mínir klöppuðu mér lof í lófa fyrir að vera svona dugleg því ég held að þau viti að það er ekkert grín að "stinga einhvern af" á suzuki baleno.      En nota bene, sá ágæti fjallabíll hlýtur nú að vera orðinn endurnýjaður að mestu leiti því að á þessum mánuðum sem við höfum átt hann hefur hann verið svo oft á verkstæði að bifvélavirkinn klappar honum vinalega á húddið þegar við komum með hann og segir :" sæll, vinur". Ég get svarið að bíllinn er örugglega bara að sækja í þessi ástaratlot, ég er ekki nógu duglega að strjúka honum svona.  Núna síðast gaf rafgeymirinn sig. Á skítköldum morgni um daginn fór eiginmaðurinn út og setti bílinn í gang fyrir sína ástkæru ( mig sko ) Bílinn var voða hlýr og notalegur og við Björn Gylfi spíttuðum á leikskólann. Þegar þangað kom drap ég á bílnum eins og lög gera ráð fyrir, og fór með stubbinn og allt heila hafurtaskið hans inn á leikskóla. Þegar ég kom svo aftur út og ætlaði að setja "hans hátign" í gang gerðist ekkert. EKKERT. Bara dauður, alveg stein.  Það voru góð ráð dýr, ég hringdi reyndar í eiginmanninn sem sagði mér hátt og snjallt að þetta gæti ekki verið. Ég reyndi aftur, en fékk sömu niðurstöðu, ekkert ! Svo þá var bara að setja upp veiðilegan svip og reyna að finna einhvern með startkapla. Þetta var einn af fyrstu alvöru frostmorgnunum og fólk talaði jú um að það ætti startkapla, en þeir væru í hillu í geymslunni ennþá. Loksins kom einn pabbinn og veifaði mér með köplum mér til mikillar hamingju. Gaf mér start og ég kom í vinnuna, seint meira að segja  

En þegar þetta endurtók sig nákvæmlega morguninn eftir og bjargvætturinn með kaplana var ekki á svæðinu varð ég að hringja á leigubíl og fá start. Þegar sá ágæti maður leit ofan í húddið á bílnum mínum byrjaði hann á að laga gleraugun sín. Svo pírði hann augun. Svo tók hann af sé gleraugun, þurrkaði af þeim, setti þau aftur á nefið á sér og pírði augun enn meira (þarna var ég að spá í að segja honum að ef hann pírði meira augun þá væru þau alveg lokuð, og hann sæi hvort sem er ekkert en hætti við). Svo hallaði hann sé fram og kinkaði hægt kolli, eins og hann hefði fundið það sem hann leitaði að. Hann leit á mig og sagði með hægð að hann hefði varla séð svona lítinn rafgeymi í bíl, það væri nú líklegra að finna þessa stærð í saumavél. Huhhhh við bíllinn þáðum startið og fórum svo fullkomlega niðurlægð í vinnuna, aftur næstum of seint.  Eftir að hafa klagað í manninn minn aftur og verið sagt af honum ( aftur ) að þetta gæti ekki verið að bíllinn hefði ekki farið í gang gafst ég upp.  Á mánudaginn var fór eiginmaðurinn svo með mig í bíltúr sem endaði á verkstæði og gamli fékk  ný batterí í tikkerinn sinn. Núna er ég eins og greifi, eða mér finnst það allavega, bíllinn minn ríkur alltaf í gang og mér er ekki kalt á tánum með veiðilegan svip á bílastæðinu á leikskólanum, sem mér finnst vera alveg dásamlegt Fyrir utan það að ég held að löggan hafi verið farin að hafa sérstakt eftirlit með leikskólaplaninu, þeir héldu örugglega að ég væri að leita uppi ólæsta bíla  

kv Hamfaraguddan®

Bróðir hennar er auðvitað alveg stórskemmtilegur líka, hann er allur inni á þessu sjónræna, hann situr til dæmis í bílnum og dæsir og andvarpar af hrifningu yfir haustlitunum og fallegum skýjamyndum og litum í sólarlaginu og æpir svo upp yfir sig ef hann sér fallega, gamla bíla. Hann henti sér til dæmis yfir fréttablaðið í gærmorgun af því að hann sá gamlan plymouth sem einhver heiðursmaður hafði gert upp með ærinni fyrirhöfn. Og hann heimtaði að öll greinin yrði lesin fyrir sig þegar hann kom heim um kvöldið. Makalaus, þessi bílaáhugi, hann fékk í alvöru bíladellu þegar hann var 6 mánaða og við komum til Datona í Florida og síðan var ekki aftur snúið  

Móðir þessarra barna er aftur á móti furðulegt frík, ég get svo svarið það.      Ykkar einlæg fór í vinnuna í morgun, sem er ekki frásögu færandi, nema að þar sem ég keyri eftir Miklubrautinn þá mæti ég bát. Já BÁT, og meira að segja ekkert sérstaklega litlum bát, meira svona grásleppudalli með mastri og öllu. Hann var ábyggilega dreginn af bíl en ég bara tók ekkert eftir því. Það er nefnilega svoleiðis að stundum verða dagarnir svo hver öðrum líkir að það er bara alltaf annaðhvort mánudagur eða föstudagur og vikan þar á milli týnist bara í einhverri rútínu. Þegar ég mætti bátnum í morgun hugsaði ég með mér að þetta væri merki til mín.

    Nú ætla ég að fara að taka eftir öllum þessu skrítnu og skemmtilegu hlutum allt í kringum mann sem eru örugglega alltaf að gerast en maður leyfir sé ekki að taka eftir. Og ég ætla að njóta þeirra. Kannski ekki allra í botn en mig langar meira að vera þátttakandi í lífinu en áhorfandi.

 Mig langar að fara á bókasafnið og taka góðar bækur, vel skrifaðar og með fallegum texta ( þó svo að innihald setninganna sé ljótt eins og í megninu af glæpasögunum sem ég les), þar sem maður getur strokið augunum eftir setningunum og rennt þeim inn í heilann. Stundum, þegar ég klára góða bók með flottum texta þá fyllist ég eiginlega eftirsjá, að vera búin með þessa bók og geta ekki upplifað aftur að lesa hana í fyrsta skiptið... en þar eru mistökin, maður getur víst ekki stýrt og hreyfst fram á við ef maður horfir í baksýnisspegilinn, tja allavega ekki vel....

Og matur, hann er ekki bara til að nærast á, hann er eitthvað dásamlegt sem maður á að njóta (ok, ok, ég er ekki að tala um majonessamlokurnar frá Dúmbó eða hvað þetta heitir, ég er að tala um alvöru mat). Bragð, áferð, lykt. Þetta á þó einkum og sér í lagi við um EFTIRRÉTTI. Já, börnin mín, eftirréttir eru TIL ÞESS AÐ NJÓTA ÞEIRRA, sá sem verður staðinn að verki við að gleypa í sig Tiramisu franska súkkulaðiköku eða Créme Brúleee á ekki von á góðu frá mér, ég áskil mér rétt til þess að rassskella ykkur sem standið mér næst ef ég sé til ykkar hahhahah

Og umhverfið, maður þarf að drekka það í sig, það eru fallegir hlutir allstaðar eins og tveir litlir stubbar kenndu mér um daginn eftir að hafa farið á Grandakaffi með mér og Þórhildi vinkonu og fengið þar kleinu, pönnuköku og mjólkurglas með röri og horft á skipin út um gluggann. Núna spyrja þeir mig stundum hvenær við ætlum aftur á fallega kaffihúsið....

núna semsé ætla ég að hætta að "vera bara", ég ætla að LIFA !! 

Jæja, ég fór nú í og með hérna inn til að athuga hvort ég myndi hvernig innskráningin er... muahhaha eins og sést tókst það.

ég hef aftur á móti ekkert skemmtilegt að segja svosem, er bara eiginlega tóm og hugmyndalaus akkúrat eins og er ....

En núna, fyrst að ég sé að ég get allavega ennþá komist hérna inn, hver veit, kannski fer ég að skrifa eitthvað meira

Einhvertíma í fyrndinni las ég leikrit í ensku. Það var eftir Oscar Wilde minnir mig og einn karakterinn var handtaska. Þegar ég var að pilla mig heim í dag varð mér hugsað til þessarar persónu. Ég held nefnilega kannski að mig megi sálgreina eftir innihaldi töskunnar minnar. 

Maðurinn minn horfir forviða á mig þegar ég sveifla töskunni með tilheyrandi miðflóttarafli upp á öxlina á morgnana (aflið er nauðsynlegt til að taskan drífi alla leið). Hann skilur ekki þetta með töskuna, hvorki stærðina né innihaldið. Hann fattar ekki að ef kreppan eykst og við yrðum nú heimilislaus mætti alltaf koma allri fjölskyldunni ofaní töskuna,ásamt amerískum ísskáp, og jafnvel negla póstkassa utaná hana. Og fá svo bara ruslatunnu fyrir utan.

Ég mætti einum vinnufélaga mínum í eldhúsinu þar sem ég var að snarast út, honum varð litið á töskuna mína og fór eitthvað að hafa orð á innihaldinu. Við komumst að því að sennilega væri þetta gott efni í mannfræðirannsókn. Við minntumst þess bæði að kona hér í bænum framdi rannsókn um daginn á því hvernig konur væru snyrtar að neðan á ýmsum sundstöðum á höfuðborgarsvæðinu. Hún komst að því að "neðanhársnyrting" var hverfisskipt.  

Hvaða niðurstaða fengist til dæmis ef allar konur týndu allt góssið upp úr töskunum sínum ? 

Ég ákvað að opna mig og töskuna mína alveg upp á gátt og setja hérna inn hvað er í minni, 

Í gær fór ástkær bíllinn minn, gamli Indíáninn í fóstur til svila míns. Og í staðinn er ég á öðrum jeppa sem í sjálfu sér er lúxusvandamál.

 Aftur á móti er alvöru vandamálið það að jeppinn minn er semsé í tilvistarkreppu og á í örlitlum vandræðum með sjálfsmynd sína. Hann vill semsé vera bátur og hegðar sér mjög í þá átt.

 Við þekkjumst ekki mikið, ég og þessi ágæti bíll, höfum hittst annað slagið í ár og yfirleitt bara svona einn og einn rúnt þegar flytja hefur þurft hluta af búslóðinni ( og ójá, það hefur verið gert nokkrum sinnum á undanförnu ári). 

Allavega, fótgönguliðinn ( isuzu trooper) er eitthvað hálf óstöðugur á dekkjunum og fjaðrar óheyrilega vel í aðra áttina. Svo þegar svíðingurinn Halla settist undir stýri í morgun og hélt eins og fín kona til vinnu í morgun bjóst ég engan veginn við að þurfa sjóveikistöflur mér til aðstoðar til að komast með morgunkaffið í maganum alla leið niður í vinnu. En, svei ó svei. Við lulluðum okkur af stað úr Grafarvoginum í morguntraffíkinni í morgun í hálku og fíneríi var hann voða falskur við mig fyrst og þóttist vera þægur. Þ.e.a.s. alveg þar til ég þurftir að taka beygju á ljósum hérna rétt hjá. Þá kom fokking (afsakiði orðbragðið ) Titanic eðli hans í ljós.... 

Bara það eitt að sjá snjóþakinn kant á umferðareyju setti hann alveg upp af standinum og hann byrjaði að dansa á veginum, eins og til að segja; "hjálp, hjálp, ísjaki, ísjaki!" Urrr, mér tókst að hemja hann og þar sem næstu kílómetrar voru beinn kafli var hann til friðs. Alveg þangað til ég þurfti svo að beygja af Miklubrautinni inn á Grensásveginn.... Ég er ekki að ýkja, hann fór, held ég, næstum því að grenja, bölvuð druslan á honum, gekk ferlega undarlega og tilkynnti svo með mjög ákveðnu látbragði að hann væri bátur... og dugga dugg þarna skautaði ég eins og skelfingu lostinn brjálæðingur eftir Grensásstubbnum sem ég þarf að fara þar til ég gat beygt upp í Fellsmúlann... og ég get lofað ykkur því.... á sjónum eru engin svona hvít og fín strik á miðjunni sem segja þér hvar þú átt að sigla.... minn bíll vissi það og duggaði þess vegna bara einhversstaðar, örlítið upp á umferðareyju og þaðan aftur yfir á kantinn hinumegin og svo vííí aftur yfir á eyjuna og svo aðeins að kíkja á hina akreinina... Þarna var sjóriðan farin að gera vel vart við sig hjá bílstóranum/skipstjóranum og ég hékk bara á stýrinu eins og gömul og blaut borðtuska.  Þegar við komumst svo inn á bílastæðið í vinnunni og ég læsti skrattakollinum er ég ekki frá því að hann hafi kastað akkerum....ótætið á honum.